خدای من

یکم دیگه  صبر کن ٬هنوز خوب خوب نشدم

من یکم جلو تر از آنجاییم که گم شدم هنوز به صبح نرسیدم

هنوز به تو هم نرسیدم

پس یک زخم دیگه من و دورتر میکنه اون روزها تو منو نجات دادی

پس یکم صبر

ایندفعه برای خودم

یادم نمی آد چند وقتی از خوب شدنم  میگذره ولی احتمالا عطیه میدونه

 امروز تولدش بود پس بهتره از این سوال ها ازش نکنم!

عطیه ٬همون عطیه  برتر پائولو  است البته یکم بیشتر٬ برتر

یعنی برتر  تر

تولدش مبارک (عطیه )

 و خیلی برای عطیه (صبر)

پ.ن البته لازم به ذکره که عطیه برتر یکی از واحد های اختیاری رشته ارتباطات نیست ابهام ایجاد نشه!

نمیدونم چرا اینجوریه شب های تولد شب های دلگیریه، تنهایی بیداد میکنه شبی که  به همه چی فکر میکنی انگار دیگه فرصتی نیست برای غم خوردن 

 فرصتی نیست برای سعی کردن بیهوده ،برای فرو دادن ...

روز تولدم شلوغه همه هستن ولی بازم تنهایی نمیدونم چرا شاید برای اینکه ...

بگذریم

یاد سال های پیش افتادم سال هایی که خواهرم سیزده ساله بود و تمام آرزوی من سیزده ساله شدن بود

یاد سیزده سالگیم افتادم که آرزو هجده ساله شدن داشتم ولی امشب آرزو ندارم خیلی هم بهش فکر کردم ولی به نتیجه ایی نرسیدم یا اینکه ترجیح میدم آرزویی نکم چون از عاقبتش میترسم

یاد سال هایی افتادم که منتظر رسیدن روز تولدم بودم ولی این انتظار تو همون سال موند نمیدونم چی تغییر کرد که انتظار هم تغییر کرد نمیدونم من چه تغییری کردم که لبخند روزهای تولدم تغییر کرد

باز هم بگذریم

باز هم تکرار :

بیست سال و خورده ایی

خورده ایی به اندازه دو سال

و مثل هر سال یه تعداد آدم مشخص دورهم جمع میشن و من شمع هارا فوت میکنم و آنها دست  میزنن

و من لبخند

اتفاق تو از همان اول نباید می افتاد و حالا که افتاده است

دیگر نمی توان آن را پاک کرد یا فراموش کرد

اما شاید پاک کنی باشد تا مرا

برای همیشه پاک کند

مستور

چقدر لازم است

 برای غسل دادن تو از چشمام٬ ازنظرم

چند تا بغض دیگه باید بترکه که تو تموم بشی که من تموم بشم که خدا خسته بشه

من تو را بارها و بارها گریستم 

 چرا نه اشک های من تمامی داره نه تو  

نه این کابوس

لبخندی که از طرف نمیکت رو به رو  میاد تهوع آوره درست همانجا درست همون لبخند

ولی   نه اون لبخند همون لبخند بود نه اون نگاه همون نگاه نه........ ولی فقط یکی بود که بتونه یه هفته را خراب کنه یا شاید چند هفته راستی الان چند هفته شده

بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان

مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند

(صائب تبریزی)

شادم

این روزها که می گذرد                            

شادم                            

که می گذرد

این روزها

شادم

که میگذرد

قبلا تنهایمو با خاطره هایی از تو پر میکردم با یادآوری یک نگاه یا طرز گفتن یک کلمه یا هرچیزی که میتونست فقط لحظه ایی منو ببره دور تر از خودم

چقدر ساده لوحیم که در انتظاری پوچ،بی صدا  فرو میریم

چقدر خوب میدونیم آخر انتظار، یک انتظار دیگه است

چقدر ساده ایم که به طناب پوسیده ای دست میندازیم تا شاید انتظارو به یک شروع تبدیل کنیم

چقدر خوب میدونیم که اون انتظار همیشه یه گوشه ای منتظر تا خودشو نشون بده درست همون موقعی که داری شروع جدیدی را تجربه میکنی شروعی برای رهایی از انتظار همون موقع است که شروع آبی به پایان خاکستری تبدیل میشه

چقدر رنگ آبیو دوست داریم

چقدر ساده ایم که خاکستری آبی میبینیم

................................................................

خدایا یک نفس آواز! آواز!

از بی صدا بودن خسته ام

چقدر امروزسرد بود بارانم می آمد

از آسمان .

سه هفته است که از اتاقم فقط به عنوان کمد استفاده کردم ولی مگه چند وقت میشه از تنهایی فرار کرد

و تواصو باصبر

عطیه" یادم داده اینو

و من هنوز دارم فکر میکنم که چی شد که اینجوری شد

کاشکی کسی بود که جواب میداد حتی به دورغ

دروغی هم وزن قسمت

پ.ن با فریاد گفت تو عادت کرده بودی و من مجبور شدم براش قسم بخورم که که این عادت پابرجاست هستی باورش شد خودمم همینطور .

خوابی به مدت دو سال حالا چه فرقی میکنه یکی دو ماه کم یا زیاد

مهم بیدار شدنه

مهم چجور بیدار شدنه

"هنوز به رفتن فکر میکنم

دور می شوی بلند بالا

باران هنوز می بارد"

چه فرقی داره حالا از آسمون باشه یا ...

و تواصو بالحق

" گفتم که !

راه رفتنت رادوست دارم

در دفتر خاطراتم

خیس می شوم و خودم را بغل میکنم "

آره اسم تو بوی گل بود

ولی ٬بود

امشب برای اولین بار دلم خواست برگردم به بچگی به همون موقعی که همه مراقبتن

دلم برای اون خونه حیاط دار ٬تنگ شده دلم برای اون روزی که گربه ام زد گلدون خیار بابا را شکست تنگ شده

کاشکی امروز یه حیاط بود ٬یه گلدون بود ٬ یه گربه هم بود کاشکی امروز ٬امروز نبود

پ.ن وقتی صدای نفس های بریده بریده که به زور بالا می آد با صدای قلب که داره از جا کنده میشه قاطی میشه چه ریتم

وحشیانه ایی پیدا میکنه

پ.ن صاحب خانه تویی

  به قول یکی:

     من را شیطان آفرید،

     لحظه ای که

    خدا دستش بند بود

    به خلق یک فرشته

    که تو بودی.

   به قول همون یکی:

  آفتاب گردانها

  سربه هوا نیستند

  آنها

  حیران خورشیدند.